Το «Λεμονοδάσος – Ημερολόγια ενός καλοκαιριού» στην γκαλερί CITRONNE είναι μία ενότητα από 67 νέα έργα, νεκρές φύσεις. O τίτλος της έκθεσης παραπέμπει αμέσως στο ομώνυμο δάσος στον Γαλατά, στην ακτή της Πελοποννήσου -το οποίο, όμως, αποδίδεται στον Πόρο και έχει απαθανατιστεί μέσα στο ομότιτλο βιβλίο του Κοσμά Πολίτη. Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης στην σειρά αυτών των έργων επαναπροσεγγίζει την «Νεκρή Φύση», η οποία, εξ ορισμού, έχει να κάνει με στοιχεία αποκεκομμένα από την ροή της ζωής, αλλά συμβολοποιούμενα ως κομμάτια του φυσικού βίου. Η αντίφαση της ονομασίας, νεκρός και φύση, δηλαδή ζωή και θάνατος, αποτελεί μια πρώτη ένδειξη για την διαλεκτική ανάγνωση της Ιστορίας από τον καλλιτέχνη. Όλα τα έργα αναπτύσσονται μέσα σε ένα μαύρο φόντο. Κεντρικό και κοινό σημείο της εικαστικής σκηνοθεσίας είναι το λεμόνι, τα λεμόνια. Καρπός που συνδέεται με τον μεσογειακό πλούτο, φυσικό και πολιτισμικό, το λεμόνι βρίσκεται στην καθημερινότητα των ανθρώπων, άλλοτε ως έδεσμα, άλλοτε ως γιατρικό, άλλοτε ως σύμβολο του ορθοδόξου μυστηρίου- ακόμη και ως γυναικείο όνομα.

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Πόρου, ο Γιάννης Ψυχοπαίδης αποτυπώνει τον χρόνο και τα ίχνη της Ιστορίας σε εικοσιτέσσερα ισομεγέθη έργα-βιβλία, το καθένα των οποίων αντιστοιχεί σε ένα γράμμα της ελληνικής Αλφαβήτου. Η αρίθμηση αυτή παραπέμπει ευθέως στην διαίρεση των ομηρικών επών σε ισάριθμες ραψωδίες. Άλλωστε, από τα έπη του Ομήρου ξεκινούν οι βασικές έγνοιες, τα διαχρονικά διλήμματα της Ανθρωπότητας: θάνατος-ζωή, μνήμη-λήθη, ταυτότητα-αποξένωση, αγάπη-αποστροφή, υπέρβαση-ύβρις. Η διαλεκτική αυτή σχέση κατέχει τον πρωταρχικό νοηματικό ρόλο στο σύνολο του έργου του Ψυχοπαίδη ο οποίος κατασκευάζει ένα “παλίμψηστο” από μαρτυρίες.