loading icon

Ars Longa

Γιάννης Αδαμάκος, Handle with Care II, 2010. Ακρυλικό σε χαρτί, ενότητα 12 έργων (το καθένα 28 x 21.5 εκ.)

Γιάννης Αδαμάκος, Χωρίς τίτλο, 2019. Λάδι σε καμβά, 160 x 200 εκ.

Κρις Γιανάκος, Ιερά οδός, 1999. Ακρυλικό και μέσο γέλης σε περγαμηνή, 95.5 x 62 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2010. Λάδι σε καμβά, 80 x 100 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2010. Λάδι σε χαρτόνι, 70 x 50 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2010. Λάδι σε καμβά, 48 x 69 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2019. Λάδι σε καμβά, 50 x 70 εκ.

Αλέκος Κυραρίνης, Κανόνας, 2020. Αυγοτέμπερα σε ξύλο, 176 x 114 εκ.

Γιώργος Λάππας, Πάλη, 2013. Μέταλλο και ύφασμα, 80 × 80 × 80 εκ. (χωρίς τη βάση)

Γιώργος Λάππας, Ταξιδιώτης, 2015. Μέταλλο, πλαστικό και ηλεκτρικές λυχνίες, 86 x 43 x 30 εκ. (χωρίς τη βάση)

Γιώργος Λάππας, Κόκκινη φιγούρα, 2015. Μέταλλο και ύφασμα, 68 x 58 x 30 εκ. (χωρίς τη βάση)

Γιώργος Λάππας, Το μάτι, 1982-1987. Σίδερο, 70 × 47 × 12 εκ.

Γιώργος Λάππας, Ακροβάτες, 1982-1987. Σίδερο, 65 × 44 × 20 εκ.

Νίκος Μάρκου, Από την ενότητα Inner Space, 2018. Αρχειακή χρωστική εκτύπωση σε χαρτί fine art επικολλημένο σε Dibond, 52 x 72.5 εκ.

Νίκος Μάρκου, Χωρίς Τίτλο, 2019. Αρχειακή χρωστική εκτύπωση σε χαρτί fine art επικολλημένο σε Dibond, 144 x 108 εκ.

Νίκος Μάρκου, Από την ενότητα Inner Space, 2019. Αρχειακή χρωστική εκτύπωση σε χαρτί fine art επικολλημένο σε Dibond, 108 x 144 εκ.

Αδαμάκος, Κ. Γιανάκος, Γ. Λάππας, Θ/πουλος, Κυραρίνης, Μάρκου
Ars Longa
2 Οκτωβρίου - 17 Οκτωβρίου 2020
Αθήνα

Πατριάρχου Ιωακείμ 19
4ος όροφος
10675 Αθήνα
Ελλάδα

(+30) 210 7235 226

Ώρες λειτουργίας
Τρ., Πέμ., Παρ.: 11.00-20.00
Τετ., Σάβ.: 11.00-16.00

Σχετικά με την έκθεση

Στον αθηναϊκό της εκθεσιακό χώρο η Citronne gallery παρουσιάζει μια εικαστική επιλογή από τα έργα έξι καλλιτεχνών, η οποία ταυτοχρόνως είναι μια πρόγευση- pre-view από την συμμετοχή της στην προσεχή διαδικτυακή "Art Athina, 2020". Η "Ars Longa", θεματική αφετηρία της γκαλερί, εκθέτει και συνθέτει σύγχρονες εικαστικές δημιουργίες- ζωγραφική, γλυπτική, κατασκευές, φωτογραφία.

Τα εικαστικά μέσα διαφέρουν, οι καλλιτέχνες δεν ανήκουν όλοι στην ίδια εποχή ή στον ίδιο χώρο· συγκροτούν, όμως, ένα παλίμψηστο ιδεών και δημιουργίας, το οποίο αίρεται πάνω από τον εκάστοτε χρόνο και τόπο. Αυτό που προσπαθούμε να δείξουμε, να αποδείξουμε είναι ότι η Τέχνη υπερβαίνει τα ανθρώπινα όρια, τον πεπερασμένο ανθρώπινο βίο.

Η ανθρωπότητα σήμερα διέρχεται μια μεγάλη, αδόκητη δοκιμασία. Κυριαρχεί ο φόβος του αγνώστου. Παράλληλα ή και ενάντια στην αγωνία αυτή, η Τέχνη υψώνει προστατευτικά και αμυντικά τείχη, καθώς εκφεύγει από τον σύγχρονο αγχωτικό ορθολογισμό και εγγυάται την αξία της συνέχειας, την αθανασία της Δημιουργίας. Ο αφαιρετικός Γιάννης Αδαμάκος, ο εκ Διασποράς Κρις Γιανάκος, ο υπερβατικός Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, ο βυζαντινότροπος Αλέκος Κυραρίνης, ο πολύτροπος post mortem Γιώργος Λάππας και ο φωτογράφος Νίκος Μάρκου ζωοποιούν αυτό το πνεύμα της δημιουργίας.

Η Ars Longa είναι μια προσπάθεια αφύπνισης από τον τρέχοντα εφιάλτη. Ανάμεσα στην άνθηση και την φθορά, ανάμεσα στην βραχύβια ζωή-vita brevis και την μακρόβια μνήμη, η Τέχνη είχε και έχει την δύναμη να ξεπεράσει τα αισθητά όρια και να ανθέξει στον χρόνο, υπερβαίνοντας την ανθρώπινη διάσταση, την ανθρώπινη κατάσταση, το ανθρώπινο πεπερασμένο.

Ο Γιάννης Αδαμάκος επιδιώκει να εξαντλήσει τα όρια ανάμεσα στον αισθητό κόσμο και την υποκειμενική-υποσυνείδητη πρόσληψη της πραγματικότητας. Ανασύρει και εξηγεί τα ίχνη της μνήμης. Δείχνει ότι τα όρια ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν συντίθενται μέσα στην Μνήμη. Με την ίδια προσέγγιση, τα όρια ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στον θόρυβο και την σιωπή, το όνειρο και το βίωμα, την φύση και την φαντασία συγχέονται μέσα στο χρώμα.

Ο Κρις Γιανάκος, διεθνώς αναγνωρισμένος εικαστικός της ελληνικής Διασποράς, ενδιαφέρεται για την αρχιτεκτονική, τους αρχαίους πολιτισμούς και την ανθρώπινη συμπεριφορά. Τον ελκύουν οι γεωμετρικές φόρμες και οι κλασικές αναλογίες καθώς και η πολιτισμική και πνευματική τους διάσταση. Με την δυναμική σύνθεση καθαρών γεωμετρικών επιπέδων, όπως ο Σταυρός και η Διαγώνιος, υπαινίσσεται την υπεροχή των καθαρών συναισθημάτων.

Ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, εκπρόσωπος του σύγχρονου ελληνικού εξπρεσιονισμού, έχει δημιουργήσει ένα υψιπετές σύμπαν ζωγραφικής αρτιότητας και υπαρξιακού βάθους, στο κέντρο του οποίου είναι η ανθρώπινη ή ανθρωποειδής μορφή. Με διαρκώς επινοούμενη τεχνική, περνά από την αναπαράσταση της μορφής σε μια σχεδόν αυτοβιογραφική αφαίρεση, αναζητώντας την «καλλιτεχνική εκπομπή- δηλαδή, την δυνατότητα της ζωγραφικής να πάλλεται άλογα εντός του θεατή της. Η εικόνα του μοναχικού urban ατόμου στον δύσκολο κόσμο μας, αφορά αυτήν καθεαυτήν την ανθρώπινη ύπαρξη».

Ο Αλέκος Κυραρίνης, με μια παλίμψηστη εικαστική γραφή, με προσωπικά νοήματα και συλλογικές μνήμες, καταπιάνεται με μία σύνθετη, αυστηρά προσωπική αναζήτηση. Η ζωγραφική του είναι ένα γοητευτικό κράμα από απολύτως αφομοιωμένες, δυσδιάκριτες επιρροές- από την βυζαντινή σημαντική και την ισλαμική καλλιγραφία έως τους σύγχρονους εικαστικούς δημιουργούς, Έλληνες και μη. O χώρος κατακλύζεται από πολυποίκιλα διακοσμητικά μοτίβα που κατάγονται από ένα ευρύτατο χρονικό φάσμα- από τον κόσμο της ύστερης αρχαιότητας ως τους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους και, από εκεί, στην λαϊκή μαρμαρογλυπτική και ξυλογλυπτική. Κάθε μοτίβο εντάσσεται οργανικά στην εκάστοτε σύνθεση, καθώς επιλεγεί με βαθειά γνώση του συμβολισμού του και της οπτικής του βαρύτητας.

Ο Γιώργος Λάππας απωθεί τον περιορισμό, αδιαφορεί για τον «ορθολογισμό.» Διακατέχεται και εκφράζει την αέναη επιθυμία του ανθρώπου να υπερβεί τα εκάστοτε όρια. Ο κόσμος του συντίθεται από μέταλλο, πλαστικό ύφασμα, ηλεκτρικές λυχνίες. Τα αναπάντεχα αυτά υλικά δημιουργούν μια αίσθηση παράδοξου, uncanny, η οποία ανακαλεί υποσυνείδητες ονειρικές συνδέσεις, δυσανάγνωστους συνειρμούς. Άλλωστε, ο Λάππας αρνείται τον περιορισμό, αδιαφορεί για τον ορθολογισμό. Το φυσικό σώμα καταργείται, η σκέψη, η μνήμη και η αφήγηση λειτουργούν με αποκλειστικά εσωτερική λογική. Τα έργα του αποτελούν πρωτίστως μια μελέτη της σχέσης του σώματος με τον χώρο και τον χρόνο, έναν στοχασμό πάνω στις σχέσεις του παρελθόντος και του μέλλοντος της γλυπτικής, των δομικών παραμέτρων της πλαστικής και της αρχιτεκτονικής σε σχέση με τον τόπο, αλλά και μια κατάδυση σε πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.

Ο Νίκος Μάρκου, προσδιορίζει φωτογραφικά έναν εσωτερικό κόσμο, ένα Inner Space. Από τα φωτογραφημένα επιλεγμένα εξωτερικά τοπία μεταβαίνει σε μία εσωτερική πραγματικότητα. Επιπλέον, από την φυσική απεικόνιση περνάει στην τεχνική μεταλλακτική επεξεργασία. Το αποτέλεσμα οδηγεί σε μια "κατασκευασμένη" πραγματικότητα. Δεν πρόκειται πλέον για φωτογραφίες τοπίων ή ανθρώπων, αλλά για εσωτερικά τοπία- δηλαδή, μια υπερβατική ανακατασκευή, η αφετηρία της οποίας αφομοιώνεται με την καθοριστική υποκειμενική ερμηνεία του φωτογράφου.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, 2019. Καινούργια Έργα.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος
Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, 2019. Καινούργια Έργα.
28 Νοεμβρίου 2019 - 22 Φεβρουαρίου 2020
Αθήνα

Πατριάρχου Ιωακείμ 19
4ος όροφος
10675 Αθήνα
Ελλάδα

(+30) 210 7235 226

Ώρες λειτουργίας
Τρί, Πέμ, Παρ: 11.00-15.00 &17.00-20.00
Τετ: 11.00-15.00
Σάβ: 11.00-16.00

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ της Αθήνας με καθηγητή τον Γ. Μόραλη (1961-1967). Το 1964 πήρε το Α΄ βραβείο στην Γ΄ Πανελλαδική Έκθεση Νέων και 2 χρόνια αργότερα έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα (1966, Άστορ). Το έργο του εκτιμήθηκε αμέσως ως έκφραση των εντάσεων της εποχής, αλλά και λόγω της εκρηκτικής ιδιοσυγκρασίας του ζωγράφου. Από το 1969 έζησε εκτός Ελλάδας, εργαζόμενος κατά διαστήματα στην Ελβετία, τη Γαλλία και τέλος στη Νέα Υόρκη με υποτροφία του Ιδρύματος Ford (1971). Επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα το 1975. Το 1988 εκλέχτηκε καθηγητής ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, όπου δίδαξε έως το 2005. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε τριάντα περίπου ατομικές εκθέσεις και σε πολλές ομαδικές, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετείχε στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1977), στα Europalia (Βρυξέλλες 1982), στην Περιοδεύουσα Έκθεση Ελληνικής Ζωγραφικής της Τουλούζης (1986), κ.ά. Το 2010 οργανώθηκε μεγάλη αναδρομική του έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη με τίτλο Τύχες της Ύλης, Ζωγραφική 1960-2010.

Σχετικά με την έκθεση

Ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους, παρουσιάζει στην Γκαλερί Citronne είκοσι ένα καινούργια έργα που ανανεώνουν ριζικά τη γλώσσα της ζωγραφικής του και προσφέρουν ένα μοναδικό παράδειγμα στοχαστικής ορμής, ρίσκου και πειραματισμού. Στον καινούργιο αυτόν κύκλο, ο Θεοφυλακτόπουλος αναμετριέται με απρόσμενα για τη γραφή του υλικά, όπως τον ανεξίτηλο μαρκαδόρο, κατακτά την υφή και τις τονικότητές τους και τα εντάσσει με οργανικό τρόπο στο σώμα του έργου που έχει πλάσει με καλλιτεχνική συνέπεια και προσωπική αγωνία πάνω από πενήντα χρόνια τώρα.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο Θεοφυλακτόπουλος έχει δημιουργήσει ένα υψιπετές σύμπαν ζωγραφικής αρτιότητας και υπαρξιακού βάθους στο κέντρο της οποίας είναι η ανθρώπινη ή ανθρωποειδής μορφή. Ωστόσο, από τους πρώτους μοτοσυκλετιστές που εξέθεσε το 1966 έως σήμερα η μορφή αυτή σταδιακά ανοικειώνεται και βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ύλη και το χρώμα της ζωγραφικής χειρονομίας. Καθώς ο Θεοφυλακτόπουλος επινοεί σχεδόν σε κάθε έργο την τεχνική του από την αρχή, περνά από την αναπαράσταση της μορφής σε μια σχεδόν αυτοβιογραφική αφαίρεση, αναζητώντας εκείνο που ο ίδιος ονομάζει «καλλιτεχνική εκπομπή»: τη δυνατότητα της ζωγραφικής να πάλλεται άλογα εντός του θεατή της. Τα καινούργια έργα του Θεοφυλακτόπουλου είναι έργα τομής για την ελληνική ζωγραφική. Έργα μιας αναπάντεχης νεότητας αλλά και έργα μιας στιβαρής ωριμότητας από έναν από τους κυριότερους εκπροσώπους του σύγχρονου ελληνικού εξπρεσιονισμού.

«Τα καινούργια έργα έχουν έναν πλασμό σαν να χρησιμοποιώ λάδι, σαν να χρησιμοποιώ το υλικό που ήξερα μεταφερμένο σε μια άλλη υφή η οποία από την αρχή της έχει μια άλλη σκληράδα που δεν μπορείς να φανταστείς από την αρχή ότι μπορείς να την νικήσεις. Το ζητούμενο είναι πάντα πώς μέσα από μια ύλη μπορείς με τα μέσα σου να φτάσεις σε μια στιγμή που το έργο θα είναι ένας πομπός. Έχεις να παλέψεις με χίλια δυο φαντάσματα και δυσκολίες. Δεν μπορείς να εκβιάσεις τον εαυτό σου να γίνει πιο μοντέρνος από όσο είσαι. Δεν μπορείς να μιμηθείς το καινούργιο ούτε μπορείς να μιμηθείς τον εαυτό σου. Πάντα τα πράγματα ξεκινούν από την αρχή».

Μετά τη σημαντική έκθεση «Εγκιβωτισμός- Mappemonde» του Γιώργου Λάππα, η Γκαλερί Citronne συνεχίζει το εκθεσιακό της πρόγραμμα που φιλοδοξεί να παρουσιάσει σημαντικές εκθέσεις των καλλιτεχνών του κανόνα της σύγχρονης Ελληνικής τέχνης. Τα καινούργια έργα του Μάκη Θεοφυλακτόπουλου εκτίθενται σε διάλογο με επιλεγμένα έργα από την καλλιτεχνική παραγωγή του ζωγράφου κατά την τελευταία δεκαετία. Αναδεικνύουν την ενότητα, τη συνάφεια αλλά και τις ρήξεις στο λεξιλόγιό τους και αποτυπώνουν την ωριμότητα και το πάθος ενός κορυφαίου καλλιτέχνη.

Η έκθεση συνοδεύεται από δίγλωσσο κατάλογο που περιλαμβάνει συζητήσεις του καλλιτέχνη με τον επιμελητή της έκθεσης και του καταλόγου Θεόφιλου Τραμπούλη.