loading icon

Ars Longa

Γιάννης Αδαμάκος, Handle with Care II, 2010. Ακρυλικό σε χαρτί, ενότητα 12 έργων (το καθένα 28 x 21.5 εκ.)

Γιάννης Αδαμάκος, Χωρίς τίτλο, 2019. Λάδι σε καμβά, 160 x 200 εκ.

Κρις Γιανάκος, Ιερά οδός, 1999. Ακρυλικό και μέσο γέλης σε περγαμηνή, 95.5 x 62 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2010. Λάδι σε καμβά, 80 x 100 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2010. Λάδι σε χαρτόνι, 70 x 50 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2010. Λάδι σε καμβά, 48 x 69 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2019. Λάδι σε καμβά, 50 x 70 εκ.

Αλέκος Κυραρίνης, Κανόνας, 2020. Αυγοτέμπερα σε ξύλο, 176 x 114 εκ.

Γιώργος Λάππας, Πάλη, 2013. Μέταλλο και ύφασμα, 80 × 80 × 80 εκ. (χωρίς τη βάση)

Γιώργος Λάππας, Ταξιδιώτης, 2015. Μέταλλο, πλαστικό και ηλεκτρικές λυχνίες, 86 x 43 x 30 εκ. (χωρίς τη βάση)

Γιώργος Λάππας, Κόκκινη φιγούρα, 2015. Μέταλλο και ύφασμα, 68 x 58 x 30 εκ. (χωρίς τη βάση)

Γιώργος Λάππας, Το μάτι, 1982-1987. Σίδερο, 70 × 47 × 12 εκ.

Γιώργος Λάππας, Ακροβάτες, 1982-1987. Σίδερο, 65 × 44 × 20 εκ.

Νίκος Μάρκου, Από την ενότητα Inner Space, 2018. Αρχειακή χρωστική εκτύπωση σε χαρτί fine art επικολλημένο σε Dibond, 52 x 72.5 εκ.

Νίκος Μάρκου, Χωρίς Τίτλο, 2019. Αρχειακή χρωστική εκτύπωση σε χαρτί fine art επικολλημένο σε Dibond, 144 x 108 εκ.

Νίκος Μάρκου, Από την ενότητα Inner Space, 2019. Αρχειακή χρωστική εκτύπωση σε χαρτί fine art επικολλημένο σε Dibond, 108 x 144 εκ.

Αδαμάκος, Κ. Γιανάκος, Γ. Λάππας, Θ/πουλος, Κυραρίνης, Μάρκου
Ars Longa
2 Οκτωβρίου - 17 Οκτωβρίου 2020
Αθήνα

Πατριάρχου Ιωακείμ 19
4ος όροφος
10675 Αθήνα
Ελλάδα

(+30) 210 7235 226

Ώρες λειτουργίας
Τρ., Πέμ., Παρ.: 11.00-20.00
Τετ., Σάβ.: 11.00-16.00

Σχετικά με την έκθεση

Στον αθηναϊκό της εκθεσιακό χώρο η Citronne gallery παρουσιάζει μια εικαστική επιλογή από τα έργα έξι καλλιτεχνών, η οποία ταυτοχρόνως είναι μια πρόγευση- pre-view από την συμμετοχή της στην προσεχή διαδικτυακή "Art Athina, 2020". Η "Ars Longa", θεματική αφετηρία της γκαλερί, εκθέτει και συνθέτει σύγχρονες εικαστικές δημιουργίες- ζωγραφική, γλυπτική, κατασκευές, φωτογραφία.

Τα εικαστικά μέσα διαφέρουν, οι καλλιτέχνες δεν ανήκουν όλοι στην ίδια εποχή ή στον ίδιο χώρο· συγκροτούν, όμως, ένα παλίμψηστο ιδεών και δημιουργίας, το οποίο αίρεται πάνω από τον εκάστοτε χρόνο και τόπο. Αυτό που προσπαθούμε να δείξουμε, να αποδείξουμε είναι ότι η Τέχνη υπερβαίνει τα ανθρώπινα όρια, τον πεπερασμένο ανθρώπινο βίο.

Η ανθρωπότητα σήμερα διέρχεται μια μεγάλη, αδόκητη δοκιμασία. Κυριαρχεί ο φόβος του αγνώστου. Παράλληλα ή και ενάντια στην αγωνία αυτή, η Τέχνη υψώνει προστατευτικά και αμυντικά τείχη, καθώς εκφεύγει από τον σύγχρονο αγχωτικό ορθολογισμό και εγγυάται την αξία της συνέχειας, την αθανασία της Δημιουργίας. Ο αφαιρετικός Γιάννης Αδαμάκος, ο εκ Διασποράς Κρις Γιανάκος, ο υπερβατικός Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, ο βυζαντινότροπος Αλέκος Κυραρίνης, ο πολύτροπος post mortem Γιώργος Λάππας και ο φωτογράφος Νίκος Μάρκου ζωοποιούν αυτό το πνεύμα της δημιουργίας.

Η Ars Longa είναι μια προσπάθεια αφύπνισης από τον τρέχοντα εφιάλτη. Ανάμεσα στην άνθηση και την φθορά, ανάμεσα στην βραχύβια ζωή-vita brevis και την μακρόβια μνήμη, η Τέχνη είχε και έχει την δύναμη να ξεπεράσει τα αισθητά όρια και να ανθέξει στον χρόνο, υπερβαίνοντας την ανθρώπινη διάσταση, την ανθρώπινη κατάσταση, το ανθρώπινο πεπερασμένο.

Ο Γιάννης Αδαμάκος επιδιώκει να εξαντλήσει τα όρια ανάμεσα στον αισθητό κόσμο και την υποκειμενική-υποσυνείδητη πρόσληψη της πραγματικότητας. Ανασύρει και εξηγεί τα ίχνη της μνήμης. Δείχνει ότι τα όρια ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν συντίθενται μέσα στην Μνήμη. Με την ίδια προσέγγιση, τα όρια ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στον θόρυβο και την σιωπή, το όνειρο και το βίωμα, την φύση και την φαντασία συγχέονται μέσα στο χρώμα.

Ο Κρις Γιανάκος, διεθνώς αναγνωρισμένος εικαστικός της ελληνικής Διασποράς, ενδιαφέρεται για την αρχιτεκτονική, τους αρχαίους πολιτισμούς και την ανθρώπινη συμπεριφορά. Τον ελκύουν οι γεωμετρικές φόρμες και οι κλασικές αναλογίες καθώς και η πολιτισμική και πνευματική τους διάσταση. Με την δυναμική σύνθεση καθαρών γεωμετρικών επιπέδων, όπως ο Σταυρός και η Διαγώνιος, υπαινίσσεται την υπεροχή των καθαρών συναισθημάτων.

Ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, εκπρόσωπος του σύγχρονου ελληνικού εξπρεσιονισμού, έχει δημιουργήσει ένα υψιπετές σύμπαν ζωγραφικής αρτιότητας και υπαρξιακού βάθους, στο κέντρο του οποίου είναι η ανθρώπινη ή ανθρωποειδής μορφή. Με διαρκώς επινοούμενη τεχνική, περνά από την αναπαράσταση της μορφής σε μια σχεδόν αυτοβιογραφική αφαίρεση, αναζητώντας την «καλλιτεχνική εκπομπή- δηλαδή, την δυνατότητα της ζωγραφικής να πάλλεται άλογα εντός του θεατή της. Η εικόνα του μοναχικού urban ατόμου στον δύσκολο κόσμο μας, αφορά αυτήν καθεαυτήν την ανθρώπινη ύπαρξη».

Ο Αλέκος Κυραρίνης, με μια παλίμψηστη εικαστική γραφή, με προσωπικά νοήματα και συλλογικές μνήμες, καταπιάνεται με μία σύνθετη, αυστηρά προσωπική αναζήτηση. Η ζωγραφική του είναι ένα γοητευτικό κράμα από απολύτως αφομοιωμένες, δυσδιάκριτες επιρροές- από την βυζαντινή σημαντική και την ισλαμική καλλιγραφία έως τους σύγχρονους εικαστικούς δημιουργούς, Έλληνες και μη. O χώρος κατακλύζεται από πολυποίκιλα διακοσμητικά μοτίβα που κατάγονται από ένα ευρύτατο χρονικό φάσμα- από τον κόσμο της ύστερης αρχαιότητας ως τους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους και, από εκεί, στην λαϊκή μαρμαρογλυπτική και ξυλογλυπτική. Κάθε μοτίβο εντάσσεται οργανικά στην εκάστοτε σύνθεση, καθώς επιλεγεί με βαθειά γνώση του συμβολισμού του και της οπτικής του βαρύτητας.

Ο Γιώργος Λάππας απωθεί τον περιορισμό, αδιαφορεί για τον «ορθολογισμό.» Διακατέχεται και εκφράζει την αέναη επιθυμία του ανθρώπου να υπερβεί τα εκάστοτε όρια. Ο κόσμος του συντίθεται από μέταλλο, πλαστικό ύφασμα, ηλεκτρικές λυχνίες. Τα αναπάντεχα αυτά υλικά δημιουργούν μια αίσθηση παράδοξου, uncanny, η οποία ανακαλεί υποσυνείδητες ονειρικές συνδέσεις, δυσανάγνωστους συνειρμούς. Άλλωστε, ο Λάππας αρνείται τον περιορισμό, αδιαφορεί για τον ορθολογισμό. Το φυσικό σώμα καταργείται, η σκέψη, η μνήμη και η αφήγηση λειτουργούν με αποκλειστικά εσωτερική λογική. Τα έργα του αποτελούν πρωτίστως μια μελέτη της σχέσης του σώματος με τον χώρο και τον χρόνο, έναν στοχασμό πάνω στις σχέσεις του παρελθόντος και του μέλλοντος της γλυπτικής, των δομικών παραμέτρων της πλαστικής και της αρχιτεκτονικής σε σχέση με τον τόπο, αλλά και μια κατάδυση σε πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.

Ο Νίκος Μάρκου, προσδιορίζει φωτογραφικά έναν εσωτερικό κόσμο, ένα Inner Space. Από τα φωτογραφημένα επιλεγμένα εξωτερικά τοπία μεταβαίνει σε μία εσωτερική πραγματικότητα. Επιπλέον, από την φυσική απεικόνιση περνάει στην τεχνική μεταλλακτική επεξεργασία. Το αποτέλεσμα οδηγεί σε μια "κατασκευασμένη" πραγματικότητα. Δεν πρόκειται πλέον για φωτογραφίες τοπίων ή ανθρώπων, αλλά για εσωτερικά τοπία- δηλαδή, μια υπερβατική ανακατασκευή, η αφετηρία της οποίας αφομοιώνεται με την καθοριστική υποκειμενική ερμηνεία του φωτογράφου.

ΤΟΠΟΣ

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ο Νίκος Μάρκου (Αθήνα, 1959), σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά από το 1980 εργάζεται ως καλλιτέχνης φωτογράφος. Έχει κάνει δεκαπέντε ατομικές εκθέσεις σε μουσεία και γκαλερί στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει συμμετάσχει σε πάνω από εξήντα ομαδικές εκθέσεις· επίσης, έχει αποσπάσει βραβεία και διακρίσεις σε φωτογραφικούς διαγωνισμούς. Το έργο του Νίκου Μάρκου έχει δημοσιευτεί σε δύο μονογραφίες : Geometries, κείμενα: Κωστής Αντωνιάδης & Όλγα Δανιηλοπούλου, Εκδόσεις Αδάμ 2000 και COSMOS, κείμενο: Ηρακλής Παπαϊωάννου, εκδόσεις tetarto, 2004.

Σχετικά με την έκθεση

Από τις 27.6, ο Νίκος Μάρκου θα παρουσιάσει στον εκθεσιακό χώρο της γκαλερί CITRONNE στον Πόρο την φωτογραφική ενότητα "Topos", σε συνέχεια και σε διάλογο με την ατομική του έκθεση "Inner Space" στο χώρο της γκαλερί στην Αθήνα. Με τον τίτλο αυτόν ο εικαστικός φωτογράφος επιλέγει χώρους τους οποίους ορίζει ως προσωπικό Τόπο- δηλαδή, ως σημείο ιδιωτικής αναφοράς. Ο Τόπος, αστικά και άλλα αποσπασμένα τοπία κατατείνουν προς έναν σαφή ή ασαφή ορίζοντα ο οποίος, σκοπίμως, τα καθιστά πεπερασμένα. Η ανθρώπινη παρουσία είτε λείπει είτε είναι εντελώς υπαινικτική· είναι, όμως, ορατές οι συνέπειες της: ρύπανση, καταστροφή του περιβάλλοντος, φθορά της φύσης, αλλοίωση της φυσιογνωμίας του χώρου. Στην συγκεκριμένη ενότητα κυριαρχούν κατά πλειονότητα εικόνες της Αθήνας, όπου η φθορά έχει εξελιχθεί σε βίωμα καθημερινότητας. Και στην ύπαιθρο, όμως, διακρίνονται ανάλογα στοιχεία- όπως το ημιβυθισμένο σκάφος το οποίο τέμνει τον ορίζοντα και τη θάλασσα της Ελευσίνας. Ακόμη και οι λωτοί στο ανώνυμο τοπίο περισσότερο υπαινίσσονται την απώλεια της μνήμης, παρά την καρποφόρο βλάστηση. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 13.9.2020.

Inner Space

Nίκος Μάρκου
Inner Space
26 Φεβρουαρίου - 27 Ιουνίου 2020
Aθήνα

Πατριάρχου Ιωακείμ 19
4ος όροφος
10675 Αθήνα
Ελλάδα

(+30) 210 7235 226

Ώρες λειτουργίας
Τρί, Πέμ, Παρ: 12.00-18.00
Τετ, Σάβ: 12.00-16.00

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ο Νίκος Μάρκου (Αθήνα, 1959), σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά από το 1980 εργάζεται ως καλλιτέχνης φωτογράφος. Έχει κάνει δεκαπέντε ατομικές εκθέσεις σε μουσεία και γκαλερί στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει συμμετάσχει σε πάνω από εξήντα ομαδικές εκθέσεις· επίσης, έχει αποσπάσει βραβεία και διακρίσεις σε φωτογραφικούς διαγωνισμούς. Το έργο του Νίκου Μάρκου έχει δημοσιευτεί σε δύο μονογραφίες : Geometries, κείμενα: Κωστής Αντωνιάδης & Όλγα Δανιηλοπούλου, Εκδόσεις Αδάμ 2000 και COSMOS, κείμενο: Ηρακλής Παπαϊωάννου, εκδόσεις tetarto, 2004.

Σχετικά με την έκθεση

Στην ατομική του έκθεση “Inner Space” στην γκαλερί CITRONNE, ο Νίκος Μάρκου παρουσιάζει μία καινούργια φωτογραφική ενότητα, ως συνέχεια της ατομικής του έκθεσης “Monumenta Naturalia” (2012).

Ο Νίκος Μάρκου παρατηρεί, συνθέτει και καταγράφει τον "κόσμο"- όρος ο οποίος, από την ετυμολογία και την πορεία του στον χρόνο, επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες: σύμπαν, διάστημα, κόσμημα, σύνολο ανθρώπων, χώρος... Στην τελευταία αυτή ενότητα, οι εκτιθέμενες φωτογραφίες καταγράφουν, συγκροτούν ένα ντοκουμέντο που αντικατοπτρίζει έναν εσωτερικό κόσμο· ένα "Inner Space”. Ο καλλιτέχνης “σκηνοθετεί" τις φωτογραφίες ως συνθετικά “τοπία”. Απεικονίζουν εκ των ένδον. Αναπαριστούν τον “κόσμο"· έναν κόσμο ο οποίος, όμως, νοείται και κατασκευάζεται. Ο θεατής ως δέκτης καλείται να αποκωδικοποιήσει μια φωτογραφική γλώσσα, συχνά δυσνόητη, αλλά πάντοτε ανοικτή σε συνειρμούς.

Για τον σκοπό αυτόν, ο Νίκος Μάρκου χρησιμοποιεί "objets trouvés", δηλαδή αντικείμενα τυχαία, όπως είναι οι πέτρες, το χώμα, το χαρτί, οι βόλοι. Αποσπά τα αντικείμενα αυτά από το πλαίσιό τους, τα ιδιοποιείται, τα τροποποιεί, τα σκηνοθετεί και, στην συνέχεια, τα φωτογραφίζει. Προκύπτει, δηλαδή, μια νοητή πραγματικότητα, ακίνητη και πεπερασμένη. Είναι μια εικαστική άσκηση ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό· η τελική δημιουργία προσομοιάζει στο φυσικό, απορρέει, όμως, από την φαντασία του φωτογράφου.

Η φωτογραφική ενότητα “Inner Space” παρουσιάζεται στην γκαλερί CITRONNE, σε διαλογική συνέχεια με τις προηγούμενες «Topos» και «Nature Monuments”. Επίσης, σε μία σειρά βίντεο του Νίκου Μάρκου, που παρουσιάζονται στο πλαίσιο της έκθεσης, η κινούμενη εικόνα "διαλέγεται" με το φωτογραφικό έργο και λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην καινούργια και τις παλαιότερες ενότητες του Νίκου Μάρκου.