loading icon

INSIGHT

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ο Γιάννης Αδαμάκος γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1952. Από το 1973 έως το 1978 σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (εργαστήρια Γ. Μαυροείδη, Δ. Μυταρά, Π. Τέτση). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και στην Τήνο.

Σχετικά με την έκθεση

«Ψάχνω την μαγεία που εκπέμπει το σκοτάδι, οι σκιές, το ομιχλώδες και η ασάφεια. Μια ομορφιά κρυμμένη και αμυδρή σαν μέσα σε όνειρο» Γιάννης Αδαμάκος

To “INSIGHT”, δηλαδή η ενόραση, είναι ο τίτλος τον οποίο επέλεξε ο καλλιτέχνης για να χαρακτηρίσει συλλογικά και συνολικά τα έργα αυτής της περιόδου. Στην γκαλερί CITRONNE εκτίθενται έργα φτιαγμένα αποκλειστικά με γραφίτη. Είναι δημιουργίες αυτοτελείς και, ταυτοχρόνως, αναπόσπαστα τμήματα μιας ευρύτερης ενότητας έργων, τα οποία διαφοροποιούνται μόνον ως προς το μέγεθος και τα χρησιμοποιούμενα υλικά. Η ενότητα συμπληρώνεται με έργα φτιαγμένα με λάδια σε καμβά, τα οποία θα εκτεθούν στην ατομική έκθεση του καλλιτέχνη στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων.

Τα έργα του Αδαμάκου, σχεδόν στο σύνολό τους, αφορμώνται από ένα τοπίο. Όμως, το τοπίο αυτό ούτε τοποθετείται ούτε οροθετείται. Ο Γιάννης Αδαμάκος είναι ένας βαθύτατα στοχαστικός και δι-ορατικός καλλιτέχνης. Παρατηρεί, αλλά ταυτοχρόνως αφαιρεί. Ονειρεύεται, αλλά ταυτοχρόνως γεωμετρεί. Καταγράφει, αλλά ταυτοχρόνως προβλέπει. Σε αυτήν την μοναχική διαδικασία ενσωματώνονται βιωματικές εικόνες, αλλά και το απορρέον συναίσθημα. Ο ζωγράφος φιλτράρει, επεξεργάζεται και, τελικά, μεταλλάσσει την πραγματικότητα, σύμφωνα με προσωπικούς εσωτερικούς, “ένδον” κώδικες. Η προκύπτουσα σύνθεση, προϊόν θέσης και αντι-θέσης, αντανακλά με θαυμαστή ισορροπία το αισθητό και το αισθαντικό αποτύπωμα από τον έξω κόσμο.

Στα έργα που εκτίθενται στην γκαλερί CITRONNE κυριαρχεί ο γραφίτης σε χαρτί και χαρακτηρίζονται από αυστηρή λιτότητα, δωρικό ύφος και άχρονη στατικότητα. Η εντύπωση αυτή προκαλείται από μια ευφυή, ενδελεχή και δεξιοτεχνική χρήση του γραφίτη με τον οποίο ο καλλιτέχνης πειραματίζεται συνεχώς. Ο γραφίτης καθώς γράφει, δηλαδή “χαράζει" επάνω στο χαρτί, προσδίδει στα έργα τονικότητα και υφές. Το φως και το σκοτάδι, ως αντιπαραβαλλόμενες εντυπώσεις, επιθέτουν όγκο, ορίζοντα, βάθος και γλυπτικότητα. Οι επιφάνειες αυξομειώνονται, ανεβοκατεβαίνουν, όπως η αναπνοή.

“Ο ζωγράφος δημιουργεί επίπεδα, ανοίγματα, παράθυρα, πύλες και κατώφλια. Πρόκειται για εικόνες τις οποίες μπορείς να δεις από όλες τις πλευρές. Η επιφάνειά τους είναι ανάγλυφη και δεν είναι τυχαίο ότι κάποια από αυτά τα σχέδια δουλεύονται με ρολό”, σημειώνει ο ιστορικός της Τέχνης Χριστόφορος Μαρίνος. Καθώς ο καλλιτέχνης πιέζει περισσότερο ή λιγότερο τον γραφίτη στο χαρτί, η σύνθεση λευκό-μαύρο διαβαθμίζεται, η τονικότητα εναλλάσσεται, δημιουργώντας μια παράδοξη αίσθηση χρώματος. Ο Αδαμάκος επεξεργάζεται την ζωγραφική επιφάνεια με στοχευμένα ξυσίματα - τεχνική που αλλάζει την υφή και προσδίδει βάθος και ορίζοντα στο έργο.
Έτσι ορίζει ο Γιάννης Αδαμάκος την ενόραση- ένα τολμηρό insight, αποκύημα εμπειρίας και φαντασίας.

Ars Longa

Γιάννης Αδαμάκος, Handle with Care II, 2010. Ακρυλικό σε χαρτί, ενότητα 12 έργων (το καθένα 28 x 21.5 εκ.)

Γιάννης Αδαμάκος, Χωρίς τίτλο, 2019. Λάδι σε καμβά, 160 x 200 εκ.

Κρις Γιανάκος, Ιερά οδός, 1999. Ακρυλικό και μέσο γέλης σε περγαμηνή, 95.5 x 62 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2010. Λάδι σε καμβά, 80 x 100 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2010. Λάδι σε χαρτόνι, 70 x 50 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2010. Λάδι σε καμβά, 48 x 69 εκ.

Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, Χωρίς τίτλο, 2019. Λάδι σε καμβά, 50 x 70 εκ.

Αλέκος Κυραρίνης, Κανόνας, 2020. Αυγοτέμπερα σε ξύλο, 176 x 114 εκ.

Γιώργος Λάππας, Πάλη, 2013. Μέταλλο και ύφασμα, 80 × 80 × 80 εκ. (χωρίς τη βάση)

Γιώργος Λάππας, Ταξιδιώτης, 2015. Μέταλλο, πλαστικό και ηλεκτρικές λυχνίες, 86 x 43 x 30 εκ. (χωρίς τη βάση)

Γιώργος Λάππας, Κόκκινη φιγούρα, 2015. Μέταλλο και ύφασμα, 68 x 58 x 30 εκ. (χωρίς τη βάση)

Γιώργος Λάππας, Το μάτι, 1982-1987. Σίδερο, 70 × 47 × 12 εκ.

Γιώργος Λάππας, Ακροβάτες, 1982-1987. Σίδερο, 65 × 44 × 20 εκ.

Νίκος Μάρκου, Από την ενότητα Inner Space, 2018. Αρχειακή χρωστική εκτύπωση σε χαρτί fine art επικολλημένο σε Dibond, 52 x 72.5 εκ.

Νίκος Μάρκου, Χωρίς Τίτλο, 2019. Αρχειακή χρωστική εκτύπωση σε χαρτί fine art επικολλημένο σε Dibond, 144 x 108 εκ.

Νίκος Μάρκου, Από την ενότητα Inner Space, 2019. Αρχειακή χρωστική εκτύπωση σε χαρτί fine art επικολλημένο σε Dibond, 108 x 144 εκ.

Αδαμάκος, Κ. Γιανάκος, Γ. Λάππας, Θ/πουλος, Κυραρίνης, Μάρκου
Ars Longa
2 Οκτωβρίου - 17 Οκτωβρίου 2020
Αθήνα

Πατριάρχου Ιωακείμ 19
4ος όροφος
10675 Αθήνα
Ελλάδα

(+30) 210 7235 226

Ώρες λειτουργίας
Τρ., Πέμ., Παρ.: 11.00-20.00
Τετ., Σάβ.: 11.00-16.00

Σχετικά με την έκθεση

Στον αθηναϊκό της εκθεσιακό χώρο η Citronne gallery παρουσιάζει μια εικαστική επιλογή από τα έργα έξι καλλιτεχνών, η οποία ταυτοχρόνως είναι μια πρόγευση- pre-view από την συμμετοχή της στην προσεχή διαδικτυακή "Art Athina, 2020". Η "Ars Longa", θεματική αφετηρία της γκαλερί, εκθέτει και συνθέτει σύγχρονες εικαστικές δημιουργίες- ζωγραφική, γλυπτική, κατασκευές, φωτογραφία.

Τα εικαστικά μέσα διαφέρουν, οι καλλιτέχνες δεν ανήκουν όλοι στην ίδια εποχή ή στον ίδιο χώρο· συγκροτούν, όμως, ένα παλίμψηστο ιδεών και δημιουργίας, το οποίο αίρεται πάνω από τον εκάστοτε χρόνο και τόπο. Αυτό που προσπαθούμε να δείξουμε, να αποδείξουμε είναι ότι η Τέχνη υπερβαίνει τα ανθρώπινα όρια, τον πεπερασμένο ανθρώπινο βίο.

Η ανθρωπότητα σήμερα διέρχεται μια μεγάλη, αδόκητη δοκιμασία. Κυριαρχεί ο φόβος του αγνώστου. Παράλληλα ή και ενάντια στην αγωνία αυτή, η Τέχνη υψώνει προστατευτικά και αμυντικά τείχη, καθώς εκφεύγει από τον σύγχρονο αγχωτικό ορθολογισμό και εγγυάται την αξία της συνέχειας, την αθανασία της Δημιουργίας. Ο αφαιρετικός Γιάννης Αδαμάκος, ο εκ Διασποράς Κρις Γιανάκος, ο υπερβατικός Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, ο βυζαντινότροπος Αλέκος Κυραρίνης, ο πολύτροπος post mortem Γιώργος Λάππας και ο φωτογράφος Νίκος Μάρκου ζωοποιούν αυτό το πνεύμα της δημιουργίας.

Η Ars Longa είναι μια προσπάθεια αφύπνισης από τον τρέχοντα εφιάλτη. Ανάμεσα στην άνθηση και την φθορά, ανάμεσα στην βραχύβια ζωή-vita brevis και την μακρόβια μνήμη, η Τέχνη είχε και έχει την δύναμη να ξεπεράσει τα αισθητά όρια και να ανθέξει στον χρόνο, υπερβαίνοντας την ανθρώπινη διάσταση, την ανθρώπινη κατάσταση, το ανθρώπινο πεπερασμένο.

Ο Γιάννης Αδαμάκος επιδιώκει να εξαντλήσει τα όρια ανάμεσα στον αισθητό κόσμο και την υποκειμενική-υποσυνείδητη πρόσληψη της πραγματικότητας. Ανασύρει και εξηγεί τα ίχνη της μνήμης. Δείχνει ότι τα όρια ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν συντίθενται μέσα στην Μνήμη. Με την ίδια προσέγγιση, τα όρια ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στον θόρυβο και την σιωπή, το όνειρο και το βίωμα, την φύση και την φαντασία συγχέονται μέσα στο χρώμα.

Ο Κρις Γιανάκος, διεθνώς αναγνωρισμένος εικαστικός της ελληνικής Διασποράς, ενδιαφέρεται για την αρχιτεκτονική, τους αρχαίους πολιτισμούς και την ανθρώπινη συμπεριφορά. Τον ελκύουν οι γεωμετρικές φόρμες και οι κλασικές αναλογίες καθώς και η πολιτισμική και πνευματική τους διάσταση. Με την δυναμική σύνθεση καθαρών γεωμετρικών επιπέδων, όπως ο Σταυρός και η Διαγώνιος, υπαινίσσεται την υπεροχή των καθαρών συναισθημάτων.

Ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, εκπρόσωπος του σύγχρονου ελληνικού εξπρεσιονισμού, έχει δημιουργήσει ένα υψιπετές σύμπαν ζωγραφικής αρτιότητας και υπαρξιακού βάθους, στο κέντρο του οποίου είναι η ανθρώπινη ή ανθρωποειδής μορφή. Με διαρκώς επινοούμενη τεχνική, περνά από την αναπαράσταση της μορφής σε μια σχεδόν αυτοβιογραφική αφαίρεση, αναζητώντας την «καλλιτεχνική εκπομπή- δηλαδή, την δυνατότητα της ζωγραφικής να πάλλεται άλογα εντός του θεατή της. Η εικόνα του μοναχικού urban ατόμου στον δύσκολο κόσμο μας, αφορά αυτήν καθεαυτήν την ανθρώπινη ύπαρξη».

Ο Αλέκος Κυραρίνης, με μια παλίμψηστη εικαστική γραφή, με προσωπικά νοήματα και συλλογικές μνήμες, καταπιάνεται με μία σύνθετη, αυστηρά προσωπική αναζήτηση. Η ζωγραφική του είναι ένα γοητευτικό κράμα από απολύτως αφομοιωμένες, δυσδιάκριτες επιρροές- από την βυζαντινή σημαντική και την ισλαμική καλλιγραφία έως τους σύγχρονους εικαστικούς δημιουργούς, Έλληνες και μη. O χώρος κατακλύζεται από πολυποίκιλα διακοσμητικά μοτίβα που κατάγονται από ένα ευρύτατο χρονικό φάσμα- από τον κόσμο της ύστερης αρχαιότητας ως τους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους και, από εκεί, στην λαϊκή μαρμαρογλυπτική και ξυλογλυπτική. Κάθε μοτίβο εντάσσεται οργανικά στην εκάστοτε σύνθεση, καθώς επιλεγεί με βαθειά γνώση του συμβολισμού του και της οπτικής του βαρύτητας.

Ο Γιώργος Λάππας απωθεί τον περιορισμό, αδιαφορεί για τον «ορθολογισμό.» Διακατέχεται και εκφράζει την αέναη επιθυμία του ανθρώπου να υπερβεί τα εκάστοτε όρια. Ο κόσμος του συντίθεται από μέταλλο, πλαστικό ύφασμα, ηλεκτρικές λυχνίες. Τα αναπάντεχα αυτά υλικά δημιουργούν μια αίσθηση παράδοξου, uncanny, η οποία ανακαλεί υποσυνείδητες ονειρικές συνδέσεις, δυσανάγνωστους συνειρμούς. Άλλωστε, ο Λάππας αρνείται τον περιορισμό, αδιαφορεί για τον ορθολογισμό. Το φυσικό σώμα καταργείται, η σκέψη, η μνήμη και η αφήγηση λειτουργούν με αποκλειστικά εσωτερική λογική. Τα έργα του αποτελούν πρωτίστως μια μελέτη της σχέσης του σώματος με τον χώρο και τον χρόνο, έναν στοχασμό πάνω στις σχέσεις του παρελθόντος και του μέλλοντος της γλυπτικής, των δομικών παραμέτρων της πλαστικής και της αρχιτεκτονικής σε σχέση με τον τόπο, αλλά και μια κατάδυση σε πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.

Ο Νίκος Μάρκου, προσδιορίζει φωτογραφικά έναν εσωτερικό κόσμο, ένα Inner Space. Από τα φωτογραφημένα επιλεγμένα εξωτερικά τοπία μεταβαίνει σε μία εσωτερική πραγματικότητα. Επιπλέον, από την φυσική απεικόνιση περνάει στην τεχνική μεταλλακτική επεξεργασία. Το αποτέλεσμα οδηγεί σε μια "κατασκευασμένη" πραγματικότητα. Δεν πρόκειται πλέον για φωτογραφίες τοπίων ή ανθρώπων, αλλά για εσωτερικά τοπία- δηλαδή, μια υπερβατική ανακατασκευή, η αφετηρία της οποίας αφομοιώνεται με την καθοριστική υποκειμενική ερμηνεία του φωτογράφου.

Ανάδυση

Γιάννης Αδαμάκος
Ανάδυση
15 Ιουλίου, 2017 - 4 Σεπτεμβρίου, 2017
Πόρος

Πλατεία Αφων Βιρβίλη
18020 Πόρος
Ελλάδα

(+30) 697 9989 684

Ώρες Λειτουργίας
Δευ-Κυρ:
11.00-13.00 &19.00-23.00

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1952. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1973-1978) με δασκάλους τους Μυταρά, Μαυροϊδή και Τέτση. Συνέχισε με ελεύθερες σπουδές στο Παρίσι (1978-1981), όπου ήρθε σε επαφή με τα σύγχρονα ρεύματα και τα μεγάλα έργα του παρελθόντος. Παράλληλα με το εικαστικό του έργο, έχει διδάξει σχέδιο και χρώμα στο Εργαστήρι Τέχνης της Χαλκίδας και τη Σχολή Βακαλό. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και τη Νέα Υόρκη (Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, 2002). Το 2008 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα το λεύκωμα Γιάννης Αδαμάκος: Ζωγραφική 1977-2007. Συμμετείχε επίσης στην Α ́ Μπιενάλε της Αθήνας (Destroy Athens, 2007) και σε θεματικές εκθέσεις (1994: «Η Απώλεια της Μορφής στο χώρο», «Τα Εφήμερα της Τέχνης», κ.ά.). Το 2013 πραγματοποιήθηκε έκθεση πρόσφατων έργων του στο Μουσείο Μπενάκη.

Σχετικά με την έκθεση

Ο Γιάννης Αδαμάκος έρχεται πάντα από την ίδια αφετηρία και κατευθύνεται στον ίδιο προορισμό. Η “Μεθόριος Μνήμη” επιχειρεί να εξαντλήσει τα όρια ανάμεσα στον αισθητό κόσμο και την υποκειμενική-υποσυνείδητη πρόσληψη της πραγματικότητας. Ανασύρει και εξηγεί τα ίχνη της μνήμης. Περιγράφει την περιβάλλουσα φύση, με βασικό στοιχείο την θάλασσα· όχι μόνον γιατί το υγρό στοιχείο διέπεται από μια λανθάνουσα ομοιογένεια και χαρακτηρίζεται από την απεραντοσύνη, αλλά και γιατί παραπέμπει σε αρχέγονες μνήμες και πολυποίκιλους συσχετισμούς.

Λάδια σε μεγάλο και μικρό μέγεθος όπως και μικρές ακουαρέλες συνθέτουν την εφετινή έκθεση. Τα μεγάλα έργα αποσκοπούν να επεκταθούν στον χώρο· να μην αφήσουν, δηλαδή, στον θεατή περιθώρια να αποσπάσει την προσοχή του εκτός πίνακα, εκτός έργου. Οι μικρές ακουαρέλες λειτουργούν αυτοτελώς, αλλά, ταυτοχρόνως, ως προσχέδια-μελέτες για τα μεγάλα έργα, ως υποθήκες για το μέλλον. Στα πρόσφατα έργα του ο Γιάννης Αδαμάκος εισάγει και ένα νέο στοιχείο, την γεωμέτρηση στην οργάνωση του ζωγραφικού χώρου. Και αυτό το στοιχείο, όμως, εντάσσεται στο πλαίσιο του αφηρημένου εικαστικού ιδιώματος: όπως πάντα, ο ζωγράφος, αναζητεί κατ’αρχήν την δημιουργία μιας ατμόσφαιρας, ελεύθερα, χωρίς να περιορίζεται από ρεαλιστικές δεσμεύσεις. Η επιλογή αυτή ιχνηλατείται διαχρονικά, σε όλες τις δημιουργίες του. Η εικαστική διαδρομή του καλλιτέχνη ξεκινά από τον εξπρεσιονισμό, δηλαδή με δημιουργίες-κραυγές και εξελικτικά καταλήγει σε μια ονειρική ακινησία, με δημιουργίες σιωπηλές. Τα εκτιθέμενα έργα κινούνται στην ιδεατή μεθόριο ανάμεσα στον υπόκωφο θόρυβο και την εκκωφαντική σιωπή.

Ο Γιάννης Αδαμάκος αυτο-ορίζεται και οροθετείται μέσα στο τοπίο –ένα τοπίο, όμως, όχι υποχρεωτικά αναγνωρίσιμο. Περνάει από το φως στο σκοτάδι και αντιστρόφως· η “μεθόριος" είναι οι σκιές. Η ίδια παλινδρόμηση λειτουργεί παραστατικά ανάμεσα στο όνειρο και το βίωμα, ανάμεσα στην φύση και την φαντασία. Η θάλασσα, το νερό, εξασφαλίζει στον καλλιτέχνη ένα πολύτιμο μέσον, καθώς αντανακλά και, ταυτοχρόνως, διαθλά την οπτική του τοπίου. Η νύχτα, ακόμη και (υπο)φωτισμένη, εντείνει αυτή την αίσθηση, καθώς “φλουτάρει” τους όγκους, ομογενοποιεί τα ετερόκλητα στοιχεία και εξωραΐζει το περιβάλλον. Οι άνθρωποι εικαστικά απουσιάζουν· υπάρχουν, όμως, υπαινικτικά, καθώς το τοπίο, η ατμόσφαιρα είναι το προϊόν του υποσυνείδητου και της συνειρμικής μνήμης. Το μεταίχμιο, η “μεθόριος" ανάμεσα στο υπάρχον και το φαντασιακό ορίζεται από το χρώμα, ένα βαθύ μπλε με αποχρώσεις που παραπέμπουν και πάλι σε μνήμες, προσωπικές ή συλλογικές.

Η εικαστική άποψη, η ερμηνεία της ανθρώπινης πραγματικότητας, βασίζεται κατά το μεγαλύτερό της μέρος σε μια σειρά από συνειρμούς και υποκειμενικές αναφορές. Η αλήθεια του Γιάννη Αδαμάκου μας παραπέμπει στην αρχική της έννοια, δηλαδή τον εξοστρακισμό της λήθης, το θρίαμβο της μνήμης.

Αιγαίο: Ταυτότητες + Διαδρομές

Αιγαίο, 2016. Ακρυλικό με πριονίδι και χρωστικές ουσίες σε οντουλέ λαμαρίνα, ακρυλικός καθρέφτης, σπασμένα γυαλιά, LED, 175x175 εκ.

Βραχονησίδες, 2016. Γυαλί Μουράνο σε καθρέφτη, φύλλο αλουμινίου, LED, 120x120 εκ.

Προαιώνια σχέση, 2006. Ακρυλικό σε καμβά, 60 x 80 εκ.

Το μαύρο κύμα, 2004-6. Ακρυλικό σε καμβά, 110 x 100 εκ.

Ο γνωστός κόσμος του Αιγαίου, 2016. Αυγοτέμπερα σε ξύλο, 50 x 45 εκ.

Αιγαίο: η μάχη των κόσμων I, 2016. Αυγοτέμπερα σε ξύλο, 25 x 54 εκ.

Το Τάμα του Πατρός μου, 38 x 61 εκ., 2016, Υδατοδιαλυτά χρώματα και μελάνια σε χειροποίητο χαρτί

Το Ρυάκι της Μνήμης - Royal Blue, 33 x 441⁄2 εκ., 2016, Υδατοδιαλυτά χρώματα και μελάνια σε χειροποίητο χαρτί

Quadro Coloniale, 70 x 50 εκ., 2015-2016, Ακρυλικό σε καμβά

Ελλάς, μια Θάλασσα, 97 x 65 εκ., 1977, Μεταξοτυπία

Ψαρόβαρκα Ι, 70 x 70 εκ., 2016, Ακρυλικό και κάρβουνο σε καμβά

Ψαρόβαρκα ΙΙ, 130 x 160 εκ., 2016, Ακρυλικό και κάρβουνο σε καμβά

Homage à Delacroix II, 341⁄2 x 45 εκ., 2016, Ακρυλικό σε καμβά

Homage à Delacroix III, 341⁄2 x 45 εκ., 2016, Ακρυλικό σε καμβά

Αιγαίο ΙΙΙ, 491⁄2 x 341⁄2 εκ. 2015, Λάδι σε καμβά

Αιγαίο ΙV, 351⁄2 x 26 εκ. 2015, Λάδι σε καμβά

Γιάννης Αδαμάκος, Μιχάλης Κατζουράκης, Δημοσθένης Κοκκινίδης, Αλέκος Κυραρίνης, Τάσος Μαντζαβίνος, Εμμανουήλ Μπιτσάκης, Kωνσταντίνος Ξενάκης, Σωτήρης Σόρογκας, Γιάννης Ψυχοπαίδης
Αιγαίο: Ταυτότητες + Διαδρομές
25 Ιουνίου 2016 - 17 Σεπτεμβρίου 2016
Πόρος

Πλατεία Αφων Βιρβίλη
18020 Πόρος
Ελλάδα

(+30) 697 9989 684

Ώρες Λειτουργίας
Δευ-Κυρ:
11.00-13.00 &19.00-23.00

Σχετικά με την έκθεση

Το σημερινό κοινωνικό και ιστορικό γίγνεσθαι φέρνει στην επιφάνεια ερωτήματα και προβληματισμούς οξείς, με κατανόηση ελλιπή ή και ανύπαρκτη. Η εποχή την οποία διανύουμε ως άτομα και ως πολίτες, μας επιτάσσει θεματικές που υπερβαίνουν την εμπειρία μας, συχνά και την αντίληψή μας. Στην χώρα μας η ανάγκη για απαντήσεις, για μια πρόταση ερμηνείας, είναι αισθητή και αυξητικά πιεστική. Χρειάζεται επιτακτικά η υπερβατική παρέμβαση της Τέχνης.

Η γκαλερί Citronne, ως φορέας πολιτισμικής διαχείρισης, αποσκοπεί να λειτουργήσει ως φόρουμ για ανταλλαγή εικαστικών ιδεών και απόψεων. Με το σκεπτικό αυτό, η έκθεση επικεντρώθηκε σε μια θεματική, διαχρονικά επίκαιρη, η οποία επί των ημερών μας έχει λάβει ευρύτατες διαστάσεις. Το «Αιγαίο», η θάλασσά μας, έχει μια μακρά ιστορία ζωής και μετακινήσεων, ειρήνης και πολέμων, βιοπορισμού και ταξιδιών, εργασίας και βιωμάτων. Η έκθεση «Αιγαίο: Ταυτότητες + Διαδρομές» συγκεντρώνει ένα σύνολο από εικαστικές οπτικές πάνω σε αυτή την θεματική-προβληματική, την οποία κλήθηκαν να σχολιάσουν εννέα σύγχρονοι καλλιτέχνες: ο Γιάννης Αδαμάκος, ο Μιχάλης Κατζουράκης, ο Δημοσθένης Κοκκινίδης, ο Αλέκος Κυραρίνης, ο Τάσος Μαντζαβίνος, ο Εμμανουήλ Μπιτσάκης, ο Κωνσταντίνος Ξενάκης, ο Σωτήρης Σόρογκας, ο Γιάννης Ψυχοπαίδης.

Επιπλέον, οι εκτιθέμενες εικαστικές δημιουργίες συμπληρώνονται από ποιητικές παραπομπές, με επιλογή των καλλιτεχνών, ως πρόσθετη απεικόνιση της πραγματικότητας. Ταυτοχρόνως, όμως, οι αναφορές αυτές κινούνται ελεύθερα και ανεξάρτητα από το εικαστικό έργο. Δεν συνιστούν, δηλαδή, αφορμή για την εικαστική δημιουργία, αλλά συνειρμική αναφορά του καλλιτέχνη, όπως προκύπτει από τις ποικίλες αναγνωστικές του μνήμες γύρω από το Αιγαίο. Ο εικαστικός και ο ποιητικός λόγος λειτουργούν ως δίπτυχο, ώστε να αναδειχθεί η κομβική σημασία του Αιγαίου στον προσδιορισμό της ελληνικής ταυτότητας.

The Space Between US

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1952. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1973-1978) με δασκάλους τους Μυταρά, Μαυροϊδή και Τέτση. Συνέχισε με ελεύθερες σπουδές στο Παρίσι (1978-1981), όπου ήρθε σε επαφή με τα σύγχρονα ρεύματα και τα μεγάλα έργα του παρελθόντος. Παράλληλα με το εικαστικό του έργο, έχει διδάξει σχέδιο και χρώμα στο Εργαστήρι Τέχνης της Χαλκίδας και στη Σχολή Βακαλό. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και τη Νέα Υόρκη (Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, 2002). Το 2008 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα το λεύκωμα Γιάννης Αδαμάκος: Ζωγραφική 1977-2007. Συμμετείχε επίσης στην Α ́ Μπιενάλε της Αθήνας (Destroy Athens, 2007) και σε θεματικές εκθέσεις (1994: «Η Απώλεια της Μορφής στο χώρο», «Τα Εφήμερα της Τέχνης», κ.ά.). Το 2013 πραγματοποιήθηκε έκθεση πρόσφατων έργων του στο Μουσείο Μπενάκη.

Σχετικά με την έκθεση

Το ενδιαφέρον στη σημερινή δουλειά του Αδαμάκου δεν είναι η αφήγηση αυτή καθαυτή, αλλά ο τρόπος ανταπόκρισης στον έξω κόσμο και την ανθρώπινη φύση, απ ́όπου πηγάζουν όλες οι ιδιαίτερες μορφές τέχνης. Ασφαλώς δε θα διεκδικήσουμε νεο-εξπρεσιονιστικά στοιχεία σε αυτή τη ζωγραφική. Θα θυμίσουμε μόνο πως οποιοδήποτε εξπρεσιονιστικός πίνακας προξενεί μια σχεδόν σωματική αίσθηση στο θεατή. Πρόκειται για τα συγκινησιακά βιώματα που εκφράζονται με τα μη ρεαλιστικά χρώματα αλλά με κίτρινα και κόκκινα, παρμένα ζωντανά από το τρομαχτικό ανθρώπινο πάθος. Όταν μάλιστα νιώσει κανείς σωματική αντίδραση τότε πράγματι η θεωρία επιβεβαιώνεται.

Παρ ́ όλες τις λεπτές και εξακολουθητικές εναλλαγές στο ύφος της ζωγραφικής, οι εικόνες στη ζωγραφική του Αδαμάκου είναι ενστικτωδώς ικανές να εξαναγκάζουν τη μνήμη να επεκτείνει το πεδίο της σημασίας της. Χωρίς μολαταύτα να στρεβλώνει φανερά το κανονικό σχήμα ενός φυσικού τοπίου. Και αυτό είναι καλλιτεχνική μαστοριά. Ουσιαστικά η αντίληψη του τόπου έχει μια ψυχολογική όψη, αφού είναι τόσο στενά δεμένη με την εναλλασσόμενη ψυχική διάθεση του κάθε ατόμου που κοιτάει και γι ́ αυτό δεν αποτελεί συγκεκριμένη, αντικειμενική τεχνική. Ο καλλιτέχνης υιοθετεί με το ένστικτό του παραδοσιακές μορφές, προσπαθεί να αποδώσει με αυτές αντικειμενική έκφραση σε ένα εσώτερο περιστατικό, και με τον τρόπο αυτό να του δώσει υπόσταση.