Ο Κοκκινίδης παρουσιάζεται στοχαστικός, λακωνικός και εστιάζει στην ουσία. Η δουλειά του και η σκέψη του διακατέχονται από μία αυστηρή εξοικονόμηση στα μέσα , λεκτικά ή οπτικά. Ο Κοκκινίδης αφήνει ιδέες και αφηγήσεις να εννοηθούν. Οι πίνακές του επιδέχονται διάφορα επίπεδα ανάγνωσης και τα έργα που εκθέτει στον Πόρο δεν αποτελούν εξαίρεση. Σε ένα πρώτο επίπεδο το έργο αυτό συνδέεται θεματικά με οπτικές αναφορές, μεγαλύτερες ή μικρότερες , στη θάλασσα. Η θάλασσα και το νερό μας παραπέμπουν σε ταξίδια, αποκτούν ένα νόημα συμβολικό και καθιστούν επιτακτική την ανάγκη μίας ερμηνείας. Οι πίνακες δεν αναφέρονται στην οπτική πραγματικότητα. Είναι έντονες εικόνες που αντανακλούν τον αναστοχασμό του καλλιτέχνη πάνω στο έργο του και πάνω στη ζωή του. Όπως λέει ο ίδιος, ο στόχος του είναι να καταδείξει την «αρχέγονη και αινιγματική σχέση μας με τη θάλασσα, το υπαρξιακό αδιέξοδο και το φόβο της θνησιμότητάς μας, καθώς και την ακινησία ως τρόπο ενατένισης του χρόνου». Οι πίνακες του Κοκκινίδη δεν είναι παράθυρα προς τον κόσμο, αλλά καθρέφτες. Αντικατοπτρίζουν ένα μεταφυσικό κόσμο, σε μία προσπάθεια προσέγγισης της μετά τα φυσικά (πράγματα πέραν της φύσης) ουσίας των πραγμάτων.