Ο Παναγιώτης Τέτσης (1925-2016) γεννήθηκε στην Ύδρα και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά το 1937. Επέστρεφε όμως κάθε καλοκαίρι στην Ύδρα, όπου συνάντησε τον Ν. Χατζηκυριάκο–Γκίκα και τον Δ. Πικιώνη, τους οποίους θεωρούσε δασκάλους του. Το 1940 παίρνει τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον Γερμανό Klaus Frieslander και, στη συνέχεια, σπουδάζει στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1943–1949). Ένα χρόνο πριν αποφοιτήσει, πραγματοποιεί την πρώτη του ατομική έκθεση, (1948, Ρόμβος). Το 1951 ξεκινάει και τη διδακτική του δραστηριότητα, ως επιμελητής στην έδρα ελεύθερου σχεδίου στο ΕΜΠ, με καθηγητή τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα. Με υποτροφία του ΙΚΥ συνεχίζει τις σπουδές του στο Παρίσι (1953-56) όπου μεταξύ άλλων παρακολουθεί μαθήματα χαλκογραφίας με τον Ed. Goerg στην Ecole des Beaux Arts.

Η ζωγραφική του έδειχνε εξαρχής ότι αφομοίωνε στοιχεία του μοντερνισμού και της αφαίρεσης, παραμένοντας όμως παραστατική. Έκτοτε οι θεματικές του επιλογές, από τις πολυπρόσωπες, μεγάλων διαστάσεων συνθέσεις στις Προσωπογραφίες των φίλων, τις Θάλασσες και τις Νεκρές Φύσεις, λειτουργούν σαν αφορμές, με στόχο να αναδείξουν τις καθαρά ζωγραφικές αξίες. Στη μακρόχρονη πορεία του αξιοποίησε τις συνθετικές, χρωματικές και εκφραστικές δυνατότητες της ελαιογραφίας, αλλά και άλλων υλικών όπως του παστέλ, της ακουαρέλας και του μελανιού. Σε όλο του το έργο, το φως καθορίζει τη δομή της σύνθεσης ως αναπόσπαστο συστατικό του χρώματος.

Δίδαξε στo Τμήμα Σχεδιαστών του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ομίλου (1959-1962) και υπήρξε συνιδρυτής και δάσκαλος του Ελεύθερου Σπουδαστηρίου Καλών Τεχνών (Σχολή Βακαλό) - μαζί με τους Ε. Βακαλό, Α. Μπαχαριάν και Φ. Φρατζεσκάκη (1958-1976). Εκλέχτηκε καθηγητής στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1976), όπου δίδαξε ως το 1991 και διετέλεσε πρύτανης από το 1989. Το 1993 έγινε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, και το 1999 τιμήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικος.

Έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 90 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετείχε στη Μπιενάλε του Sao Paulo (1957) και τη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1959). Η αναδρομική του έκθεση με τίτλο «35 χρόνια ζωγραφική» (1992, Πινακοθήκη Πιερίδη), περιόδευσε στις δημοτικές Πινακοθήκες Μυτιλήνης, Πατρών, Καλαμάτας, Ρόδου και Χανίων. Ακολούθησαν και άλλες αναδρομικές εκθέσεις στην Εθνική Πινακοθήκη (1999), τη Φλωρεντία, την Κύπρο και αλλού. Έχει εκδώσει 4 βιβλία με κείμενά του και έχει δημοσιεύσει άρθρα στον Τύπο.