loading icon
Ομαδική έκθεση
Μυθιστορίες
25 Μαΐου – 15 Σεπτεμβρίου 2024
Πόρος

Πλατεία Αφων Βιρβίλη
18020 Πόρος
Ελλάδα

Τηλέφωνο
(+30) 697 9989 684

Ώρες λειτουργίας
Καθημερινά: 11.00-13.00 & 19.00-23.00

Σχετικά με τους καλλιτέχνες

Η Αλεξάνδρα Αθανασιάδη γεννήθηκε το 1961 στην Αθήνα όπου εξακολουθεί να ζει και να εργάζεται. Οι ανώτερες σπουδές της ξεκίνησαν το 1978 στο Franklin College του Λουγκάνο. Το 1979 έγινε δεκτή στο Ruskin School of Drawing and Fine Art του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, από όπου αποφοίτησε το 1982 με διάκριση και πτυχίο Bachelor of Fine Arts στη γλυπτική και τηχαρακτική.  Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Columbia University της Νέας Υόρκης και το 1984 έλαβε από εκεί πτυχίο Master of Fine Arts στη γλυπτική.

 

Από το 1984 μέχρι σήμερα έχει εκθέσει γλυπτά της σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, στους Δελφούς, στην Αρχαία Μεσσήνη, στον Πόρο, στη Λάρισα, στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο, στη Πάτμο, στα Ιωάννινα, στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, στο Κονέκτικατ, στο Λονδίνο, στις Βρυξέλλες και στο Μόντε Κάρλο, όπου κέρδισε το Βραβείο του Ιδρύματος της Πριγκίπισσας Γκρέης.

Η Λυδία Δεληκούρα (γεν. 1996, Αθήνα) είναι μια διεπιστημονική καλλιτέχνιδα που δουλεύει με σχέδια και εγκαταστάσεις. Είναι πτυχιούχος του UAL του Camberwell College of Arts και του Goldsmiths University του Λονδίνου. To 2018 συμμετείχε στο πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών High-House Working Residency, Antony Gormley’s Estate στο Νόρφολκ της Αγγλίας. Το 2021 της έγινε ανάθεση από την μάρκα υψηλής ραπτικής PAOLITA να δημιουργήσει την ετήσια εγκατάσταση στο Νότινγκ Χιλ του Λονδίνου, στο πλαίσιο του αντίστοιχου προγράμματος φιλοξενίας καλλιτεχνών. Τον Ιούνιο του 2022 συμμετείχε στην ομαδική έκθεση του Ismaïl project, με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, στην Τήνο. Πρόσφατες ομαδικές εκθέσεις: Iridescence, Alkinois, Αθήνα (2022) και Looking with the Eyes of Love, The Breeder gallery, Αθήνα (2023). Το 2014 έλαβε το βραβείο Tio Ilar ως ανερχόμενη Ελληνίδα καλλιτέχνης, συμμετέχοντας σε ομαδική έκθεση με νέους καλλιτέχνες από την Τουρκία και την Ελλάδα. Σπουδάζει Μαρμαρογλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στον Πάνορμο της Τήνου.

Ο Ιάσονας Καμπάνης γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται σήμερα. Σπούδασε αργυροχρυσοχοΐα και σχέδιο κοσμήματος στη Σχολή Mokume στη Θεσσαλονίκη. Από το 2007 ασχολείται με τη ζωγραφική, την φωτογραφία, τα ψηφιακά μέσα και τα σκηνογραφικά έργα. Το έργο και η έρευνά του επικεντρώνονται στην ιερή μας συγγένεια με τον φυσικό κόσμο και τις ανιμιστικές καταβολές στη μεσογειακή κουλτούρα, αντιμετωπίζοντας ανθρωποκεντρικές απόψεις που μας έχουν απομακρύνει από την αίσθηση της οικουμενικότητας.Το 2020 επιλέχθηκε στο Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) της ARTWORKS. Έχει συνεργαστεί ή εκθέσει, μεταξύ άλλων, με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, την Breeder Gallery (Αθήνα), την Αίθουσα Τέχνης Ρεβέκκα Καμχή (Αθήνα), την επιμελήτρια Μαρίνα Φωκίδη, το 61ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το KEIV (Αθήνα), το Victoria Square Project (Αθήνα), την kunsthallekleinbasel (Βασιλεία), την Στέγη Ιδρύματος Ωνάση (Αθήνα), τη σκηνοθέτη Μαρία Γαϊτανίδη, την ηθοποιό Stacy Martin, το Islington Arts Factory (Λονδίνο), το Bishopsgate Institute (Λονδίνο), την Lubomirov/Angus Hughes Gallery (Λονδίνο), το Ligne Roset Westend Showroom (Λονδίνο), London Print Studio (Λονδίνο), τον Murray Macaulay (Christie’s Head of Prints & Multiples), την O3 Gallery (Οξφόρδη) και τον ζωολόγο Desmond Morris. Έχει επίσης ασχοληθεί με τη χαρακτική, τις κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές, τη βυζαντινή αγιογραφία, και με εκπαιδευτικά προγράμματα. Από το 2017 παραδίδει σεμινάρια ζωγραφικής και οπτικής αντίληψης στο εργαστήριο του.

Η Κατερίνα Κατσιφαράκη σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. Αθήνας και στο Dutch Art Institute (D.A.I) στην Ολλανδία. Έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις, residencies και performances στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Διαμόρφωσε και πραγματοποίησε in situ εγκαταστάσεις στο Μουσείο ‘Αγγελική Χατζημιχάλη’, στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής /Annex/M, στην Πρώτη Τελευταία και Παντοτινή Μπιενάλε του Ψηλορείτη, στο Μουσείο Μπενάκη/ (ΝΗ.Μ.Α.), στο Εξώμβουργο (Τήνος), Rowaq Al balqa museum (Ιορδανία),  Rencontres Internationales Al Maken (Τυνησία), Museum of Yugoslav History (Σερβία), Studentski Kulturni Centar (SKC) (Σερβία), Outdoors Touring Balkan Project (Σερβία), Villa Weiner (Γερμανία), Nomadic/Topos/Athena, Akademietheater van Utrecht (Ολλανδία), Středočeské Muzeum Roztoky (Τσεχία), Video Art Miden, International film festival on the internet Zeta Films, κ.ά..  

Ο Αλέκος Κυραρίνης (γεν. 1976) μεγάλωσε στον τόπο καταγωγής του, την Τήνο. Εργάστηκε με τον μαρμαρογλύπτη πατέρα του, Γιάννη Κυραρίνη από την ηλικία των έντεκα ετών μέχρι και την εισαγωγή του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας το 1997. Φοίτησε στην ΑΣΚΤ από 1997 έως και το 2003, με καθηγητές τους Δημήτρη Μυταρά και Γιάννη Ψυχοπαίδη. Έχει εικονογραφήσει τα βιβλία «Ημερολόγιο Ομίλου Alpha 2003», «Επαληθεύοντας τη νύχτα», «Encima del subsuelo / Πάνω απ’ το υπέδαφος», «Σταλαγματιά από τα κεραμίδια» και τα τεύχη 1, 2, 3 του περιοδικού «Νέα Ευθύνη». Συνεργάζεται με το περιοδικό «Φρέαρ» και με τον πολιτιστικό χώρο «Baumstrasse». Έχει εκδόσει ένα δοκιμιακό βιβλίο για τη ζωγραφική με τίτλο «Οι ερωτήσεις της Νεφέλης», εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα, 2011. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, την Τήνο, τον Πόρο, την Βαρκελώνη και τις Βρυξέλλες. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

O Τάσος Μαντζαβίνος γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα. Πήρε τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής από τους Μάνο Σοφιανό και Μίμη Κοντό. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1979-1984) και αποφοίτησε με διάκριση. Παράλληλα με την καλλιτεχνική του πορεία, δίδαξε σχέδιο στη Σχολή Βακαλό Art & Design College (1986-2000) και ασχολήθηκε με την εικονογράφηση βιβλίων. Έχει κάνει πολλές ατομικές εκθέσεις, κυρίως στην Ελλάδα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Χανιά, κ.α.) και συμμετείχε σε ομαδικές, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έλαβε μέρος στη 2η και την 3η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου (Θεσσαλονίκη 1986 και Βαρκελώνη 1987) και στην 16η Μπιενάλε Αλεξανδρείας (1987). Το 2005 εκδόθηκε λεύκωμα-τετράδιο με τα σχέδιά του. Το 2012 πραγματοποιήθηκε αναδρομική έκθεσή του στο Μουσείο Μπενάκη και κυκλοφόρησε μονογραφική μελέτη για το σύνολο του έργου του, με τίτλο «Η Δύναμίς μου εν Ασθενεία Τελειούται» (του Φίλιππου Μπεγλέρη, εκδόσεις Πατάκη). 

Ο Πέτρος Μώρης (1986, Λαμία) είναι εικαστικός με έδρα την Αθήνα. . Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος της  ΑΣΚΤ και του πανεπιστημίου Goldsmiths του Λονδίνου. Έχει υπάρξει υποψήφιος για τα βραβεία ΔΕΣΤΕ (2015), fellow της ARTWORKS (2018), υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση (2017-19) και resident του Delfina Foundation (2020/2022). Έχει παρουσιάσει την δουλειά του σε ατομικές εκθέσεις στο Radio Athènes (Αθήνα) στην Galeria Duarte Sequeira (Μπράγκα), Project Native Informant (Λονδίνο), Point Center for Contemporary Arts (Λευκωσία), Duve Berlin (Βερολίνο) και Σπίτι της Κύπρου (Αθήνα). Έχει πάρει μέρος σε διεθνείς ομαδικές εκθέσεις όπως A Rave Down Below (Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα Ευρώπης 2023), Μπιενάλε της Αθήνας (FOKAS, Αθήνα 2021), The Last Museum (KW, Βερολίνο 2021), Μπιενάλε της Σιγκαπούρης (National Gallery, Σιγκαπούρη 2019), 4rth New Museum Triennial (New Museum, Νέα Υόρκη 2018) και The Equilibrists (DESTE X New Museum, Μουσείο Μπενάκη, 2016). Έχει υπάρξει μέλος των επιμελητικών συλλογικοτήτων SIM και Radical Reading, της καλλιτεχνικής ομάδας KERNEL και του εκδοτικού project AM.

Ο Νίκος Ποδιάς γεννήθηκε το 1974 στη Θεσσαλονίκη. Το 1999 αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, όπου σπούδασε ζωγραφική με καθηγητή το Δημήτρη Μυταρά και σκηνογραφία με καθηγητή το Γιώργο Ζιάκα. Το 2001 ως υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη σκηνογραφία στο Central Saint Martins College of Art and Design του Λονδίνου και στην Hochchule fur Gestaltung und Kunstτης Ζυρίχης. Έργα του έχουν εκτεθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα

Η Νάνα Σαχίνη κατέχει Μεταπτυχιακό (Master), Postgraduate Diploma (PgDip) στις Καλές Τέχνες από το Chelsea College of Art and Design, Λονδίνο και πτυχίο (BA)από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. Στα  έργα της – γλυπτά, εγκαταστάσεις, σχέδιο, φωτογραφία και περφόρμανς-, αντιλαμβάνεται το «σώμα-φόρμα-ύπαρξη σεξουαλικότητα-ταυτότητα-ηθική-πολιτική-ποίηση» ως ένα και αδιαχώριστο όλο. Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε  εκθέσεις στην Ελλάδα, Κύπρο, Ηνωμένο Βασίλειο. Η.Π.Α., Αυστρία, Γερμανία, Λίβανο κ.α., όπως: Λακρυφάγοι, Tavros Locus Athens, Αθήνα (ατομική – περφόρμανς και γλυπτική εγκατάσταση 2023), Contemporary Womanhood, Μουσείο Αλεξ Μυλωνά, Αθήνα MOMus (2023), Μέσα από το Ξέφωτο, Korai, Λευκωσία, Κύπρος (ατομική 2022), Ο κύριος Ροβινσώνας έμεινε σπίτι, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα (2021), Lypiu, A-DASH, Αθήνα, Εργοτάξιο Εξαιρετικών Αισθημάτων, The Breeder Gallery. Αθήνα (2020), Caritas Romana, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (2018),  Κοινοί Τόποι Λατρείας στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη (2017, νέα παραγωγή Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος), Hypnos Project, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Αθήνα (παραγωγή Στέγης, 2016),  Aeropagus Konigin, Parallel Βιέννη, Αυστρία (2015),  Το σώμα και άλλες μικρές ιστορίες – Η performance στη συλλογή του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο Κ.Σ.Τ.Θ., Θεσσαλονίκη (2015), Reverb: New Art from Greece στο SMFA, Βοστώνη, Η.Π.Α. (2014), Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης / Βiennale 4 Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (2014) , All my pretty ones, aantonopoulouart gallery, Αθήνα (ατομική 2014), Τώρα η λογική πρέπει να φροντίσει τον εαυτό της, Remap4, Αθήνα (ατομική 2013), Kunsthalle Athena (2012), On books and translation, 98weeks, Βηρυτό (2011) κ.α. Έργα της  βρίσκονται στη DD Collection-Δημήτρης Δασκαλόπουλος,  στο ΜOMus Θεσσαλονίκη, στη FKP Collection και σε ιδιωτικές συλλογές. Είναι ιδρυτικό μέλος της live-art ομάδας «KangarooCourt» και έχει συνεργαστεί με εικαστικούς, σκηνοθέτες (Nova Melancholia / Στέγη Ιδρύματος Ωνάση) και επιμελητές για συνεργατικά project.

Σχετικά με την έκθεση

Εννέα εικαστικοί, η Αλεξάνδρα Αθανασιάδη, η Λύδια Δεληκούρα, ο Ιάσονας Καμπάνης, η Κατερίνα Κατσιφαράκη, ο Αλέκος Κυραρίνης, ο Τάσος Μαντζαβίνος, ο Πέτρος Μώρης, ο Νίκος Ποδιάς και η Νάνα Σαχίνη, με πλαίσιο τη Mare Nostrum Μεσόγειο, αναδιφούν τα στρώματα της Ιστορίας και την επιδραστική ενέργεια του Μύθου. Θραύσματα της Ιστορίας εμπλέκονται με αφετηριακούς μύθους· αλλά και μύθοι αιωνόβιοι ανιχνεύονται μέσα στα ιστορικά γεγονότα. Τα έργα της έκθεσης αφηγούνται την προσωπική επιλεκτική προσέγγιση των καλλιτεχνών στην θεματική αυτή.

Η Αλεξάνδρα Αθανασιάδη παρουσιάζει έργα από τις ενότητες "Μνήμες" και "Θραύσματα", οι οποίες αναφέρονται σε αποσπασματικά στοιχεία από την προσωπική και τη συλλογική μνήμη ή και από τυχαία αντικείμενα-ευρήματα. Πρόκειται για ένα σαφές αποτύπωμα από την ορατή και την αόρατη πραγματικότητα, εμποτισμένο με έντονα ανακλώμενα συναισθήματα.  Αφετηρία της είναι οι απτές εκφράσεις της κλασικής Αρχαιότητας, η μεταγραφή τους στον νεώτερο κόσμο, αλλά και κομμάτια, κάποτε και συντρίμματα, από σύγχρονα αγγεία και αντικείμενα της απανταχού καθημερινότητας, στα οποία διακρίνονται ad hoc, ηθελημένα επιγραφόμενα. Αναπαριστά και αναπλάθει ένα παρόν το οποίο, όμως, συντίθεται και από διάσπαρτα υλικά της Μνήμης, δηλαδή του παρελθόντος. Χρησιμοποιεί φθαρτά υλικά τα οποία μετασχηματίζει ώστε να αποκτήσουν μια νέα ιδιότητα.

Η Λυδία Δεληκούρα έχει ως αφετηρία την φύση την οποία επιχειρεί να μετουσιώσει σε εικαστική γλώσσα. Συνθέτει έτσι μιαν ενδιάμεση πραγματικότητα ανάμεσα στο εικονιζόμενο και το συμβολικό· επίσης, προσπαθεί να "ερμηνεύσει" καλλιτεχνικά το παλαιόθεν νέο. Συνειρμικά προκύπτουν αρχέγονοι μύθοι, όπως αυτοί που περιβάλλουν τον σκαντζόχοιρο, η αρχιλόχεια αναφορά, καθώς και η μεταγενέστερη αλληγορία του Σοπενχάουερ. Βυζαντινά μοτίβα αναγνωρίζονται στον "Πλοχμό", δηλαδή στον πλόκαμο, στην πλεξούδα, στην αλυσίδα με το αυστηρό γεωμετρικό σχέδιο που παραπέμπει στο παραδοσιακό πλέξιμο. Μύθος και Ιστορία εκφράζονται ως "πλοκή", ως αλληλένδετοι και εναλλασσόμενοι κρίκοι.

Ο Ιάσων Καμπάνης κάνει μια διαδρομή μακρά μέσα στον αρχαίο μεσογειακό πολιτισμό. Οι κεφαλές του θεού Πανός υπενθυμίζουν την συμβολική του Μύθου: το παν, δηλαδή η φύση στην πληρότητά της, μέρος της οποίας είναι και ο Άνθρωπος. Έπεται η λεοπάρδαλη, ως εξωτικό σύνθετο ζώο  κατά τους Ρωμαίους και ως genius loci, τοπικό αγαθό πνεύμα του τόπου. Τέλος, το έργο "και εδώ θα σταματούν τα υπερήφανα κύματά σου" οδηγεί τον θεατή στο βιβλικό απόσπασμα από τον Ιώβ και, ταυτοχρόνως, στην απεριόριστη δύναμη του νερού, η οποία θα σταματήσει για να δημιουργήσει την ξηρά ως αναπόσπαστο στοιχείο της φύσης. Στη σχέση αυτή παραπέμπει και το εικονιζόμενο δέντρο. 

Η Κατερίνα Κατσιφαράκη στα εκτιθέμενα έργα έχει ως αφετηριακό υλικό την φραγκοσυκιά. Το φυτό αυτό, με προέλευση από την καθ' ημάς Ανατολή, συνδέεται με αρχετυπικούς μύθους, παρόντες στην μνήμη των λαών της περιοχής. Στο βιβλικό φραγκόσυκο, prickly pear, αναφέρεται και ο ποιητής T. S. Eliot, στους καταληκτικούς στίχους του Hollow Men, ως εικόνα παρακμής. Η καλλιτέχνις ερευνά τον χώρο ανάμεσα στην ιδέα και την πραγματικότητα και ανάμεσα στην έμπνευση και την δημιουργία. Οι "Ιστοί Φραγκοσυκιάς" έχουν αλλοιωθεί από τον χρόνο και έχουν μετατραπεί σε ένα αχνό πλέγμα- σε έναν ιστό αράχνης, ο οποίος παραπέμπει άμεσα και στον ομώνυμο μύθο. Η καλλιτέχνις επεξεργάζεται επίμονα το υλικό αυτό, στο οποίο επιπροσθέτει φύλλα χρυσού.

Ο Αλέκος Κυραρίνης εκθέτει ένα γλυπτικό έργο το οποίο ονομάζει "Κυκλαδικό". Το όνομα προφανώς παραπέμπει στην μακρά πολιτισμική ιστορία αυτής της νησιωτικής περιοχής, παρούσα σε όλες τις εκφάνσεις του Λόγου και της Τέχνης. Η δημιουργία τοποθετείται στο παρόν, όμως οι αναφορές έρχονται από τα βάθη της Ιστορίας και της παράδοσης. Αναγνωρίζονται τα οικεία μοτίβα του καλλιτέχνη, τα οποία έρχονται από την πρωτοχριστιανική και τη βυζαντινή καλλιτεχνία. Το έργο αυτό υπενθυμίζει και τα τάματα και αναθήματα στις θαυματουργές εικόνες, τα ex voto, τα αυτοσχέδια προσευχητάρια· ταυτοχρόνως, διακρίνεται η αγάπη του καλλιτέχνη για τα νέα ρεύματα και για τον μοντερνισμό. Το έργο, επομένως, παραπέμπει σε μια μακρινή λαϊκή αφετηρία· εντάσσεται, όμως, σε μια απολύτως σύγχρονη αντίληψη της  πραγματικότητας, καλλιτεχνικής- και όχι μόνον.

Ο Τάσος Μαντζαβίνος παρουσιάζει το έργο με τίτλο "Σπίτι των Ιδεών και των Τεχνών". Εκεί στεγάζεται ο ψυχικός κόσμος του καλλιτέχνη, το υποσυνείδητο του βίου. Σύμβολα, μνήμες, αναφορές και παραπομπές από διάφορες φάσεις της προσωπικής ιστορίας του καλλιτέχνη αναμειγνύονται με τη λαϊκή παράδοση και τα μοτίβα της. Πρόκειται για αρχέτυπα τα οποία κινούνται γύρω από τη μνήμη, το βίωμα και το όνειρο, με έντονη ελληνικότητα, και με πλαίσιο το μέγα αρχέτυπο του Ελληνισμού, τη θάλασσα. 

Ο Πέτρος Μώρης στην γλυπτική του σύνθεση παρουσιάζει την "Σφίγγα" ως δάνειο από την Αρχαιότητα. Η Σφίγξ, ετυμολογικά ερμηνευόμενη ως "Ζώσα Εικόνα" στην αρχαία αιγυπτιακή γλώσσα, είναι ένα αινιγματικό πλάσμα της ελληνικής μυθολογίας. Θέτει στους περαστικούς έναν γρίφο, η λύση του οποίου εξασφαλίζει τον βίο· αντιθέτως, η αποτυχία οδηγεί στον θάνατο. Ο γρίφος αφορά την ίδια την υπόσταση του ανθρώπου- γι' αυτό, άλλωστε, και συνδέθηκε άμεσα με την ψυχανάλυση. Παραλλήλως, στο "Βέλος", ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί το μάρμαρο ως υλικό αποτύπωσης, όπου ενσωματώνει ίχνη και χρώματα με μορφικά χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στα γκράφιτι. 

Ο Νίκος Ποδιάς φτιάχνει μια πανοπλία. Πρόκειται για έναν “Θώρακα" φτιαγμένο από χαρτί- ένα contradictio in terminis, μια αλληλο-ακυρωτική σύνθεση. Ο εξ ορισμού ισχυρός θώρακας καθίσταται εύθραυστος, καθώς είναι χάρτινος· άρα και η πανοπλία είναι απατηλή. Ένα δεύτερο έργο αναπαριστά το δέρμα του φιδιού, με ορατές τις φολίδες οι οποίες, με εντυπωσιακούς σχηματισμούς, τού  προσδίδουν φως και χρώμα. Η πανοπλία αίρεται πάνω από το έδαφος, καλύπτει το άνω μέρος του σώματος και αποσκοπεί να προστατεύσει την ζωή και να αναστείλει τον θάνατο. Το φίδι, ο όφις, παλαιόθεν φορέας κακού, έρπει επί της γης και κρύβεται στα σκότη. Ταυτοχρόνως, ο όφις εικονογραφεί και συμβολοποιεί έναν ολόκληρο κόσμο σκέψης, φιλοσοφίας  και επιστήμης: από την Ιατρική έως τη Θεοσοφία (Θεός-Όφις), όπως την περιέγραψε ο Καζαντζάκης. Σύμβολα-θραύσματα που ανάγονται στα βάθη των αιώνων, τα έργα αυτά μεταφέρουν το βάρος του παρελθόντος στην λειτουργική αναγκαιότητα του παρόντος.

Η Νάνα Σαχίνη έχει ως κανόνα το αδιαίρετο ανάμεσα στο σώμα, την μορφή, την ύπαρξη, την πολιτική, την ποίηση. Υπενθυμίζει αφετηριακά τον αχάτη, έναν ημιπολύτιμο λίθο ο οποίος συνδέεται με μια σειρά από παραδόσεις και δοξασίες. Συμβολίζει την γονιμότητα και την υγεία, αλλά και την σταθερότητα και την ηρεμία. Ένας από τους σχηματισμούς του μοιάζει με το "μάτι" που αποτρέπει το κακό, μια ιδιαιτέρως διαδεδομένη πίστη στην Ανατολή. Η καλλιτέχνις θεωρεί το πέτρωμα αυτό σύνδεση του ανθρώπινου σώματος και της γης. Και πάλι ο μύθος και η παραδοσιακή δοξασία συναντούν την τρέχουσα πραγματικότητα.

Οι εννέα  αυτοί καλλιτέχνες εκφράζουν την εντοπιότητα, ως απόηχο της Ιστορίας και αποκύημα του Μύθου.